परिवर्तन, प्रविधि र हाम्रो सोच
परिवर्तन र प्रविधि स्वीकार गर्न नसक्ने प्रवृत्तिले हाम्रो समाजलाई पछाडि धकेलिरहेको छ। हामी विकास चाहन्छौं, तर परिवर्तन भने सहन सक्दैनौं। नयाँ सोच, नयाँ नेतृत्व वा नयाँ प्रविधि आयो भने तुरुन्तै आलोचना सुरु हुन्छ। युवाहरूले आवाज उठाउँदा उनीहरूलाई अपरिपक्व भनेर दबाइन्छ।
तर आवाज दबाइँदै जाँदा एक दिन त्यो विस्फोटकै रूपमा बाहिर निस्किन्छ। दबिएको असन्तोषले देशलाई अस्थिर बनाउँछ। भौतिक क्षति भन्दा ठूलो क्षति मानसिक विभाजन हो। देश १० वर्ष पछाडि धकेलिएको अनुभूति यहींबाट सुरु हुन्छ।
विडम्बना के छ भने, हामी आफैं परिवर्तनको कुरा गर्छौं, तर व्यवहारमा भने खुट्टा तान्ने संस्कार अपनाउँछौं। चिया गफमा ठूलो कुरा गर्ने, तर व्यवहारमा समर्थन नगर्ने प्रवृत्तिले विकास रोकिन्छ।
आफ्नो मान्छे पदमा हुँदा राम्रो, नत्र भ्रष्टाचारी र देशद्रोही भन्ने मानसिकता लोकतन्त्रका लागि घातक छ। नेता र राजनीतिलाई मात्र दोष दिएर हामी पन्छिन मिल्दैन। देशको भविष्य बनाउने जिम्मेवारी नागरिकको पनि उत्तिकै हो।
अब आवश्यक छ—आलोचना होइन, समाधान; विरोध होइन, सहकार्य; र विभाजन होइन, एकता। परिवर्तन स्वीकार गर्ने साहस नै सच्चा विकासको आधार हो।
✍️ सोच बदलौं, देश बदलौं।
